فلاکت اقتصادی محصول
نظام بربر سرمایه داری است!








در ماههای اخیر گرانی کمر شکنی عرصه را بر طبقه کارگر و اقشار تحتانی جامعه تنگ تر کرده است و تهیه مایحتاج اولیه زندگی را بر کارگران و زحمتکشان بیشتر از سایر گروه های اجتماعی سخت تر کرده است. صعود ناگهانی قیمت ها با هدفمند کردن یارانه ها شدت گرفته و با تشدید تحریم ها غیر قابل تحمل گردیده است. در چنین شرایط طاقت فرسائی خانه های مجلل، جولان دادن ماشین های لوکس و گران قیمت در خیابانها و ریخت و پاشهای انگلی طبقه مرفه، نشاندهندۀ فربه شدن قشر مرفه جامعه است.

از سوی دیگر با گسترش تحریم ها و بطبع آن افزایش نرخ ارز، تولید در کارگاه های کوچک نیز کاهش یافته و یا سبب بسته شدن این قبیل کارگاه ها گردیده است و این مسئله منجر به بیکارسازی های هر چه بیشتر گشته است. گرانی، بیکاری و معضلات اجتماعی ناشی از اینها و بخصوص نا امنی ویژه ماههای اخیر باعث افزایش نارضایی قشروسیعی از توده ها و ایجاد شکاف در حاکمیت گردیده است. شکاف در حاکمیت را میتوان در دعواهای اخیر احمدی نژاد و خانواده پر نفوذ لاریجانی که ریاست دو قوه از سه قوه را در اختیار دارند، بوضوح دید.

جناحی از حاکمیت سعی بر این دارد که وانمود کند، جامعه بر پایه خودش استوار بوده است. ولی تحریم های اقتصادی بین المللی و بخصوص فشارهای خرد کنندۀ غرب است که باعث شرایط سخت اقتصادی و تلاطم ها گشته و اگر تحریم ها بر داشته شود همه چیز در امن و امان خواهد بود. جناح مقابل، تاثیرات تحریم را کم اهمیت جلوه میدهد و بی کفایتی دولت احمدی نژاد و برنامه های غلط اقتصادی را بانی این مسائل می داند.

شیوۀ تولیدی جامعه ایران سرمایه داری است و نمی تواند خارج از قوانین عام سرمایه داری حرکت کند، لذا بحران اقتصادی شرایط امروز ایران نیز ریشه در ویژگی ذاتی شیوۀ تولید سرمایه داری دارد. در شرایطی که طبقۀ کارگر و اقشار تحتانی در اثر فشار لجام گسیخته گرانی قادر به تامین حداقل زندگی نیستند، همین طبقه اجتماعی، طبقه کارگر ارزش اضافی نجومی برای طبقه بورژوازی تولید کرده است. برخلاف گرایشات راست و چپ سرمایه، که یا موافق تحریم ها و یا مخالف تحریم ها هستند، چیزی که در درون نظام سرمایه داری قابل حل است، باید افقی خارج از این نظام بربر سرمایه داری ارائه داد. بزیر کشیدن نظام سرمایه داری و برقراری نظام بی طبقه که در آن تولید کالائی مفهومی نداشته باشد.

امیرجوادی
5 ابان 1391