مختصات کلی چپ دستگاه سیاسی سرمایه



تمامی جریانات موجود چپ تحت عنوان "کمونیسم" تبلوری از دستگاه فکری چپ بورژوازی میباشند. نقطه عزیمت بنیادهای فکری چپ بورژوازی را میتوان آغاز جنگ جهانی اول در سال 1914 قرار داد. خیانت و ارتداد رهبران انترناسیونال دوم و تصمیمات ضد انقلابی آنان در قبال جنگ امپریالیستی موجب شد تا در درون احزاب کارگری آن دوران صف بندی های جدیدی شکل بگیرد. احزاب چپ و سران انترناسیونال دوم در دفاع از منافع بورژوازی خودی ، آشکارا اوج انحطاط این احزاب را اعلام کردند. تنها جریان انقلابی در آن دوران پرتلاطم سیاسی تاریخی و سرنوشت ساز، در درون انترناسیونال دوم ، که پرچم مارکسیسم انقلابی و انترناسیونالیسم را بر افراشته نگهداشت حزب بلشویک برهبری لنین ، تعداد معدودی از کمونیستهای آلمانی در راس آنها روزا لوگزامبورگ ، کارل لیبکنشت آلمانی و حزب سوسیالیست بلغارستان بودند.

بعدها با تلاش مستمر انترناسیونالیستها ، در دفاع از سنن مارکسیسم انقلابی ، احزاب کارگری برای تمایز با سایر احزاب چپ ، نام احزاب کمونیستی برای خود برگزیدند.

انترناسیونالیسم پرولتری یکی از رکن های اساسی هر برنامه کمونیستی می باشد. نحوه نگرش به انترناسيوناليسم، دوری و نزدیکی يک برنامه را با مبانی اساسی مارکسیسم انقلابی محک ميزند. گروههای چپ سرمایه با سماجت تمام معتقد به برقراری سوسیالیسم در یک کشور هستند (مثل استالینیستها یا مائوئیستها) و یا سرمایه داری دولتی را تحت عنوان سوسیالیسم ارائه میدهند (مثل تروتسکیستها). این برداشت و نگرش از اساس با احکام مارکسيسم و برنامه کمونیستی در تعارض قرار دارد. چرا که اساسا طرح اين بحث، نه فقط ريشه در چشم ‌پوشی بر ماهيت و مفهوم سوسياليسم دارد، بلکه از مهمترين درس‌های تاريخی جنبش پرولتری حول مسئله استراتژی و تاکتيک حزب کمونيستی غافل میباشد. درس‌هايی چون علل شکست انقلاب اکتبر که همچون يک انقلاب جهانی‌ در آلمان زمينگير شد.

خصلت جهانی انقلاب کمونيستی، امری است عينی که بوسيله خصلت جهانی سرمايه خلق شده. روشن است که سرمايه‌داری جهانی به يکباره محو نميشود و انقلاب کمونيستی ناگزير است تا در گام اول راه پيشروی را با براندازی دولت‌های ملی باز کند. اما توهم ايجاد جزيره سوسياليستی در جهان سرمايه‌داری ، توهمی کودکانه است. درک چپ سرمایه از سوسیالیسم همان درک ناسیونالیستی و سرمایه داری دولتی است.

جنبش های رهائی بخش ملی یا جنبش های دفاع از آزادی خلق های تحت ستم و نظایر اینها در مقابل طبقه کارگر ، مبارزه طبقاتی و در خدمت اهداف امپریالیستی است. در عصر انحطاط سرمایه داری هر دولت ملی ، یک دولت امپریالیستی است.

مسئله اتحادیه ها ، با این عوامفریبی چپ سرمایه باید عمیقاً مبارزه کرد که می گوید، بدلیل اینکه بخش زیادی از پرولتاریا در اتحادیه ها گرد آمده اند پس اتحادیه ها مضمونی پرولتری دارند و فقط رهبری آن بوروکراتیک است. اتحادیه ها بخشی از دولت بورژوائی می باشند که عمیقاً در خدمت تحکیم مناسبات استثمارگرانه علیه طبقه ما هستند. هر جا که مبارزه پرولتاریا پیشروی های جدی داشته است بلافاصله توسط همین اتحادیه ها سرکوب شده است. کلیه تشکلات اتحادیه ای ، سندیکائی و هر تشکل با اهداف مشابه ، ارگان و ابزار کنترل و بمثابه پلیس بورژوازی در جنبش کارگری می باشند. بدین خاطر تشکلات یاد شده ، به لحاظ تاریخی و انحطاط نظام سرمایه داری ، در دولتهای بورژوائی ادغام شده و منافع بورژوازی را دنبال می کننند و عملاً مانعی در راه پیشروی مبارزه طبقاتی پرولتاریا میباشند.

هر گونه توهم پراکنی پارلمانتاریستی ، هر گونه جبهه سازیهای رنگارنگ یا اصلاح سرمایه داری ، در خدمت تحکیم نظام سرمایه داری امپریالیستی و ایجاد عمیقتر کردن توهم در صفوف پرولتاریا میباشد. تنها مبارزه واقعی موجود مبارزه اساسی تضاد سرمایه دار و پرولتاریا است.

بدنبال شکست موج انقلاب جهانی ، پروسه انحطاط احزاب کمونیست نیز از سال 1922 میلادی شروع شد و در اواخر دهه بیست میلادی عملا احزاب "کمونیست" در اردوی ضد انقلاب ادغام شده بودند. نگرش یک گرایش فکری به انترناسیونالیسم ، پارلمانتاریسم ، مسئله ملی ، اتحادیه های کارگری و غیره جایگاه طبقاتی آن گرایش فکری را تعیین می کند با توجه به چنین معیارهائی است که سوسیال دمکراتها ، استالینیستها ، مائوئیستها و تروتسکیستها نقش جناح چپ بورژوازی را ایفا می کنند اگر چه احزابی چون تروتسکیستها همیشه در اپوزسیون بوده اند.

نکته مهم این است که احزاب چپ انحرافات اساسی یا پایه ای از مارکسیسم ندارند بلکه بخشی از دستگاه سیاسی سرمایه هستند و حدود یک قرن پیش در کمپ بورژوازی ادغام شده اند. شکلگیری جناح انقلابی در درون چپ سرمایه یک توهم ساده لوحانه است و امکان پذیر نیست. عناصر، فعالین و جمع هائی از چپ سرمایه بعد از پی بردن به ماهیت بورژوائی چنین گرایشاتی است که بسوی مواضع انقلابی حرکت می کنند.


اول فروردین 1389
م. ف.